06-12-07
Wywiad z Christanem Sommermanem
O definicji współpracy i konfrontacji wewnątrz systemu więziennego: wywiad z antyfaszystą Christianem S. z Berlina o oporze wewnątrz więziennych murów. Christan siedzi w berlińskim więzieniu Tegel z powodu swojego antyfaszystowskiego zaangażowania.
“Dlaczego sam się zgłosiłeś?”
Po ostatnim razie, kiedy mnie zwolniono w styczniu 2006 roku po odsiedzeniu aresztu prewencyjnego przez sprawą często mnie pytano, czy mam zamiar odsiedzieć resztę 40 miesięcznego wyroku czy też raczej będę się ukrywał. Typowe pytanie, które pojawiało się często wcześniej w historii ruchu oporu i na które odpowiadano w różny sposób. Z jednej strony wiele osób walczyło o moje zwolnienie i fakt, że zdecydowałem się wkroczyć sam do więzienia mógł być dla nich niespodzianką. Z drugiej strony zejście do podziemia zawsze oznacza więcej oskarżeń dla tych, którzy mnie wspierali i niesie też za sobą pewne rezultaty polityczne. Ucieczka to ogromny finansowy i logistyczny wysiłek dla całego środowiska solidarnościowego i jest to fakt, z którego wiele osób nie jest zadowolonych. Ponadto ucieczka po wyroku za zakłócenie porządku publicznego (jak w sprawie Christania-dop.) to woda na młyn dla tych, którzy są odpowiedzialni za ogromny wpływ nakazów aresztowania po demonstracji lub jakiejkolwiek antyfaszystowskiej akcji ; do tego sprawia to, że inni będą mieli trudności w uzyskaniu zwolnienia z aresztu. Moje ewentualne zejście do podziemia oznaczałoby, że naziści i rady represyjne mogłyby decydować, kto może być politycznie aktywny w Berlinie, a kto z kolei musi przygotować swój bagaż i ruszać w drogę.
“Czy dezyzje o oddaniu sie jest aktem współpracy z państwem?”
W wypadku krótkich wyroków to nie problem nie oddać się i czekać, aż ciebie aresztują. Jeśli mówimy o długich wyrokach, zejście do podziemia to jedyna prawdziwa alternatywa. Jeśli chodzi o mój przypadek, to miałem nadzieję przekazać sygnał, że możliwe jest życie pomimo więzienia, na przykład nie wyrzekanie się swoich przyjaźni lub Marzen politycznych. Aby wykluczyć możliwe błędy, które doprowadzają do bycia złapanym, aresztowanym i do procesu, koniecznym jest wskazanie ich innym. Popatrzcie tylko jak wielu ludzi decyduje się na wystąpienie ze sceny antyfaszystowskiej po pierwszym :kontakcie” z glinami?
„Jak można stawiać opór w więzieniu?”
Współpraca w więzieniu oznacza na przykład akceptowanie ważnych miejsc pracy jak warsztaty czy sanitarka. Dokładnie tego rodzaju pracy trzeba odmawiać, a kontakt z oficjelami powinien być unikany, poza absolutnym minimum. Zamiast tego używanie swoich „praw” i komunikowanie jakiegokolwiek nadużycia, poprzez intensywną pracę w strefie publicznej może doprowadzić do w pełni pożądanej konfrontacji wewnątrz i na zewnątrz więzienia. Pomimo używania szerokiego spektrum środków represyjnych- jak te, która mają zniszczyć twoja osobowość- nie wszyscy chcący stawiać opór zostali zniszczeni przez więzienia Berlina. Gniew wewnątrz zakładów karnych dla młodocianych, w Moabicie (areszt śledczy) czy w Tegel jest wielki, ale brakuje mu iskry z zewnątrz.
“Wiesz jak wygląda opór w innych krajach?”
W Grecji lub Hiszpanii poziom politycznej świadomości i oporu w więzieniach jest dużo wyższy, także z powodu wielu akcji solidarnościowych na zewnątrz- akcje, które tutaj są prawie nie do pomyślenia. Na pewno , także w Grecji żaden więzień nie został zwolniony ponieważ wysadzono bank w jego/ej imieniu, ale tego typu akcje maja wkład w czynienie kolektywnej świadomości więźniów silniejszą, jak też również osób ich wspierających i całego ruchu. Absolutnie fatalne byłoby zostawienie oporu w więzieniach naszym przeciwnikom, którzy zbierają się wokół nazistowskiego wokalisty zespołu Landser, Michaela Regnera. Demonstracja solidarnościowa na zewnątrz więzienia Tegel zrobiona przez nazistów spowodowała wzrost struktur nazistowskich wewnątrz.